… en ik blijf je altijd trouw

Donderdagochtend 2:43. Blik richting de muur in m’n woonkamer waar 29 sjaals hangen van Europese uitwedstrijden die ik heb bezocht. De eerste, Internazionale-Ajax in 2007 was een wedstrijd in de achtste finale van de Champions League, de dertigste zou zo’n zelfde wedstrijd worden. Want met drie punten voorsprong en een doelsaldo van 7 beter kon het toch niet meer mis gaan…

Een voor een komen de momenten van die avond voorbij. Real Madrid countert de 0-1 binnen. Nog niets aan de hand. Enkele minuten later maakt Lodeiro de 1-1. De Arena ontploft… maar voor niets, want de goal wordt onterecht afgekeurd. 5 Minuten later. Dan toch 1-1, Anita juicht, de Arena ontploft… maar voor niets, want de goal wordt weer onterecht afgekeurd. Terwijl de steun van de tribunes blijft golven countert Madrid de 0-2 binnen en scoren zowel Zagreb als Lyon. Rust. Met deze standen zijn we nog door. Maar in plaats van 0-2 had het 2-1 of 2-2 moeten staan. Het zal toch niet…

Dan na rust. Three Little Birds van Bob Marley schalt door de Arena. Maar als in Zagreb de 1-2, 1-3 en 1-4 volgen slaat de twijfel toe. Sulejmani raakt de lat en het gaat mis…. 1-5, 1-6 en 1-7.  Niemand gelooft er meer in. Vak410 blijft steunen. Kippenvel als we ‘Sta op als je voor Ajax bent inzetten’. Ondanks de uitschakeling staat de hele Arena. De plek die steeds meer ons thuis aan het worden is laat zich voor het eerst sinds weken weer unaniem horen. 50.000 Ajacieden die trots zijn op de kleuren, trots op de club. Kees Prins bezong het al in Jiskefets ‘Dit is mijn club’. “Het kan dooien het kan vriezen, we kunnen winnen of verliezen, maar een betere club dan deze is er niet!”

Het eindsignaal. Verbijstering overheerst. Wat niet kon is toch gebeurt. Spelers en publiek bedanken elkaar. Foto’s van knipogende Zagreb spelers en misduikende Zagreb keepers komen door. Maar het interesseert me niet. Het verandert niets aan de situatie. Feit is dat we met ons groepje op donderdag 16 of 23 februari weer ergens in een Europese stad staan om ons cluppie aan te moedigen. Want resultaten komen en gaan, maar de passie zal nooit vergaan.  Volgende week vrijdag weten we het. Volgende week vrijdag weet ik welk sjaaltje als 30e aan de muur komt te hangen. Want steunen zullen we ze. En die 8e finale Champions League die komt er, of het nu nog 20, 30 of 40 sjaals kost.

Waarom? Kan ik niet uitleggen. Die club zit verdomme zo diep in m’n genen, dat ik serieus niet zonder kan. Zondagochtend rijden we weer naar Waalwijk. Want of het nu Waalwijk of Zagreb is. We winnen en verliezen samen. Samen zijn we de club en de kleuren, en daar ben ik trots op. Over vier uurtjes gaat de wekker. Toch nog maar wat slaap proberen te pakken. En als ik in slaap val kan het niet anders dan met de volgende melodie in m’n hoofd…

Dit is de Club waar ik zo trots op ben;

De club waar ik zoveel van hou.

Waar je ook gaat ik volg je overal;

Ja ik blijf je altijd trouw!!!