Markt Lottum

Vaak gebruik ik m’n weblog om te communiceren over initiatieven die we hebben, standpunten die we innemen, zaken die me aan het hart gaan of m’n hardloopervaringen. Soms gebruik ik m’n weblog gewoonweg om een compliment uit te delen en om mezelf kwetsbaar op te stellen in de hoop ervan te leren. Vandaag is zo’n moment .

Nog geen jaar geleden, in juni 2011, werd duidelijk dat onder de Lottumse markt een Berg Bezink Bassin zou worden geplaatst. De Lottumse dorpsraad rook meteen haar kans, want van de punten in het dorpsontwikkelingsplan was het opknappen van de Markt het grootste, nog niet gerealiseerde, issue. En het leek een eenvoudig rekensommetje. Oude bestrating eruit, bergbezinkbassin aanleggen en nieuwe bestrating erin. Niets tegen in te brengen!

Toen tijdens de dorpsraadvergadering van 5 oktober echter bleek dat ondanks een prachtig plan de nieuwe bestrating er niet dreigde te komen heb ik namens de PvdA-PK in de vergadering van 11 oktober spreekrecht aangevraagd en het college gevraagd of de eerste fase van het centrumplan uitgevoerd kan worden zodra het bergbezinkbassin er zou liggen. De toezegging dat men met de dorpsraad in gesprek zou gaan was voor mij destijds voldoende, vertrouwende op de mensen in diezelfde dorpsraad.

En dat vertrouwen is wederom volledig terecht gebleken. Want dankzij de aanhoudende input, inzet en inspiratie van de dorpsraad en vele Lottummers daaromheen ligt de Markt er inmiddels beklinkerd bij. Maar ook daar nam de ambitieuse dorpsraad weer geen genoegen mee. Precies zoals in de openbare veragderingen was geopperd moest er om de markt heen een haag komen, nieuw straatmeubilair worden geplaatst, een gereviseerde en mobiele pomp komen en moesten voorzieningen voor Rozenfestival en Paardenmarkt worden aangelegd. En het lijkt allemaal te lukken. Nog voor de zomer worden de banken en prullenbakken geplaatst en vandaag werd de haag aangeplant. Om de aanwezige dorpsraadleden en andere vrijwilligers te laten zien dat we als gemeente achter hen staan maar een uurtje vrij gemaakt en een klein steentje bijgedragen aan een prachtig nieuw marktplein.

Ik hoop dan ook dat dit het gevoel is dat de dorpsraad uiteindelijk aan het dossier rondom de markt over gaat houden, ondanks dat tijdens het jaarlijkse overleg met het college van B&W men in een eerlijk en emotioneel betoog duidelijk gemaakt zich niet serieus genomen te voelen. Wat dit ons als gemeente moet leren is dat we vooraf duidelijk moeten afspreken wie waarvoor verantwoordelijk is en ook durven om verantwoordelijkheden te delen en af te geven aan de dorpsraden. Op papier roepen we dorpen en dorpsraden op tot initiatief en participatie. Maar dan moeten we de consequentie ook dragen en ze de ruimte ook geven. Laten we hopen dat de geplande evaluatie de dorpsraad het gewenste goede gevoel een beetje terug geeft. Wat ik de Lottumse dorpsraadleden echter vooral adviseer is om eens goed om zich heen te kijken. Ze zien dan een molen, een nieuw woningbouwproject, een gezamenlijke collecte en vele anderen grote en kleine leefbaarheidsinitiatieven die er niet waren geweest als de dorpsraad niet had bestaan. Mooie prestatie om, met een drankje of ijsje op de nieuwe Markt, op terug te kijken en hopenlijk genoeg energie om door te gaan. Want de Lottumse dorpsraad kennende nemen ze ook geen genoegen met slechts de realisatie van fase 1 en gaan ze voor het volledige centrumplan. Mijn steun hebben ze!

Uiteraard kunnen de lezers van mijn blog ook bijdragen aan dit positieve gevoel. Alle positieve reacties over de vernieuwde markt worden aan de dorpsraad doorgegeven. Dus: Reageer!

Maar alleen complimenten draai je geen dorpsraad mee. Om al deze belangrijke zaken voor de leefbaarheid van onze kernen te kunnen bemensen kunnen onze dorpsraden niet zonder enthousiaste leden. Het is dé plek om iets voor je dorp te kunnen doen. Meld je dus aan om bij te dragen aan de leefbaarheid van je dorp! Lottummers: Klik HIER!

Bloeddonor

Gisteren is in de Tweede Kamer een motie aangenomen waarin een meerderheid van D66, PvdA, GroenLinks, Partij voor de Dieren en de VVD uitsprak dat het bloeddonorschap ook voor homo’s moet zijn weggelegd. Sanquin liet vorig jaar al weten tegen deze verruiming te zijn. Sanquin vreest namelijk dat: ‘de veiligheid van de bloedvoorziening hierdoor aantoonbaar schade zal lijden’. Volgens de bloedleverancier komen hiv- en soa-besmettingen aantoonbaar vaker voor bij mannen met homoseksuele contacten dan bij heteroseksuelen. Nu ben ik zelf al een aantal jaren bloeddonor en vind ik dit de grootst mogelijke onzin die er bestaat. Als ik me meld voor mijn plasmadonatie dan krijg ik namelijk een lijst met een aantal vragen. Zo moet ik antwoord geven op de vraag of ik seks heb gehad met een man of met iemand waarvoor ik heb betaald met geld of drugs. Concreet (al is het uiteraard gechargeerd) mag ik dus geen bloed geven als ik één keer veilige seks heb gehad met een man, en mag ik wel bloed doneren als ik de laatste 365 dagen twee keer per dag onveilige seks heb gehad met een wildvreemde. Om het over risico’s te hebben. Dus Sanquin: Zorg dat ook homo’s bloed kunnen geven en dat er alleen bloed wordt gebruikt dat goed getest is.

Deze oplossing ligt echter deels bij onszelf. Zoveel te meer mensen zich als donor registreren, zoveel te makkelijker kan Sanquin bloed laten liggen tot de testresultaten daadwerkelijk binnen zijn. Dus: Ga naar de website, neem telefonisch contact op en meld je aan als donor. Als ik naar mezelf kijk dan kost het me vierwekelijks anderhalf uur voor de plasmaferese terwijl regulier bloed doneren slechts een uurtje kost. Je wordt super behandeld door de medewerkers en vrijwilligers van de bloedbank (vorige week zelfs een drinkmok gekregen voor m’n twintigste donatie ) en de kleine moeite levert een hoop op! Je draagt concreet bij aan het beter worden, of de levensstandaard van heel erg zieke mensen.

Dus: Als iederen zich aanmeld als donor, en Sanquin laat weten dat ook homo’s bloed zouden moeten kunnen doneren dan kan het bloed van ons allemaal levens redden! Uiteraard heb ik een mailtje gestuurd aan Sanquin met een link naar dit stuk. Benieuwd naar de reacties.

CDA

Twee dagen na de rituele dans van Wilders lijkt duidelijk te worden welk spel er werd gespeeld. Om Geert als gedoger binnen boord te houden heeft het CDA ingestemd met het bevriezen van de uitkeringen en het korten op ontwikkelingssamenwerking met 1 miljard, zo kopten de Telegraaf en de Volkskrant vanochtend. Hmmm. Is dat de solidariteit en saamhorigheid die het strategisch beraad in het rapport ‘Kiezen en verbinden’ als nieuwe speerpunten hebben benoemd? Is dit het door het CDA benoemde radicale midden? Het lijkt er nog niet op. Dit is knetterrechts beleid en heeft helemaal niets met solidariteit, saamhorigheid en naastenliefde te maken. Bijna elke CDA’er die ik spreek is tegen dit kabinet. Op bijna alle punten, enkele uitzonderingen daargelaten, werken we in het college van Horst aan de Maas goed samen. Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat mensen die uit idealen en principes lid zijn geworden van het CDA, zichzelf in de spiegel aan kunnen kijken met dit rechtse beleid. Daarnaast is het CDA de enige die er door dit beleid op achteruit gaat in de peilingen. Kortom. Een rechts beleid dat niet bij het CDA past en de partij gaat er electoraal ook nog volledig aan onderdoor. Tijd om op te staan lijkt me zo. En met de opmerking: “We gaan er niet over” kan ik helemaal niets. Het wordt tijd dat die partij collectief kwaad gaat worden. Omdat ik de beroerdste niet ben heb ik vast wat uitzoek werk gedaan. Er hoeven slechts twee korte stappen te worden doorlopen.

Plan A – Schrijf een congres uit en stuur dit rechtse gedrocht naar huis.

Volgens artikel 23 van het huishoudelijk reglement van het CDA kan een congres worden uitgeroepen als het partijbestuur daartoe besluit en/of wanneer ten minste één procent van de leden en/of ten minste tien gemeentelijke afdelingen en/of drie provinciale afdelingen, met opgaaf van redenen, dit verzoeken. Verzoeken dienen schriftelijk te worden ingediend bij het partijbestuur, dat binnen acht weken na verzending aan het verzoek moet voldoen. Het is niet gebruikelijk om een onderhandelingsakkoord te bespreken, maar de politieke samenwerking met de PVV en de VVD lijkt me een mooi onderwerp. Het CDA telde eind 2011 61.294 leden, wat wil zeggen dat er 613 leden genoeg is om dit verzoek te doen. Interesse…. Gebruik de comments onder dit stuk vooral om ze bij elkaar te krijgen.

Plan B – Mocht dit niet lukken: Lidmaatschap opzeggen

Mocht dit niet lukken dan geef dan het sterkste signaal dat er bestaat en zeg uw lidmaatschap op.  U kunt volgens de ledenservice alleen schriftelijk opzeggen. Dit kan per post: CDA Ledendesk, Postbus 30453, 2500 GL  DEN HAAG. Maar ook per e-mail: leden@cda.nl. Als uw opzegging verwerkt is, krijgt u altijd een ontvangstbevestiging. Dit is meestal 1 a 2 weken na uw opzegging. Vorig jaar heeft het CDA reeds 4600 van die bevestigingen mogen versturen. Mooi aantal om een nieuwe politieke beweging op te richten die wel begrijpt wat dit land nodig heeft lijkt me zo.

 

 

Venloop 2012

Tsja… zit je dan. 25 maart is net voorbij. De finish van de Venloop is een uurtje of acht geleden gepasseerd en het gevoel zit tussen desillusie, berusting en ook genot. Desillusie omdat het doel, verbetering van je PR van 1:43:53, met een kleine 10 minuten is mislukt. Berusting, omdat je toch alles gegeven hebt. En genot, omdat je toch weer deel uit hebt mogen maken van hét hardloopfeest van Nederland… de Venloop. Een verslag van mijn Venloop 2012.

De aanloop naar de Venloop was wisselvallig. Nadat we vanaf de kasteelloop op tweede kerstdag aan de voorbereiding voor de Venloop begonnen heb ik de eerste twee weken van 2012 56 kilometertjes gelopen met duurloopjes van 12 km. Door een keelontsteking drie weken eruit gelegen en dus vanaf de tweede week van februari een wat onortodoxe trainingsopbouw gehanteerd. Drie keer in de week lopen. Lange duurloop in het weekend, twee kortere door de week. Top lag twee weken voor de Venloop. 21,1 km in 1 uur 52 minuten en 30 seconden. Twee weken rust en het feest kon beginnen. En het begon ook als een feest. Klokken gecontroleerd, koolhydraten gestapeld, genoeg gehydrateerd, garmin hele nacht aan de lader en we stapten vol goede moed in de auto naar Venlo. Toen bij de parkeerplaatsen bij stadion de Koel bleek dat de organisatie wederom alles netjes voor elkaar had groeide het enthousiasme.

Met de overige lopers van het team van Covebo verzameld op de grote markt, genietend van het zonnetje en het schema nog een keer doorgelopen. Om onder de 1:43:53 uit te komen was het plan om de eerste 15 km met de Pacers (Peezers bij de Venloop) van 1:45 mee te lopen en de laatste zes kilometer door Hout-Blerick, Blerick en dé Parade 15 seconden per kilometer te versnellen.En vanaf de start liep het prima volgens plan. Eerste vijf in 25:02, tweede vijf in 24:36, vervolgens nog 2,5 km in datzelfde tempo en net als je de blik richt op de beklimming van de Zuiderbrug gaat het mis. Wat er gebeurt… geen flauw idee. Ineens bij elke stap tegen de kramp aan, duizelig, misselijk en vooral een moraal die ineens als vervolgen leek. Ik voelde meteen dat ik m’n schema vaarwel kon zeggen en een ander tempo moest gaan lopen. Snel rekenend bleek een schema van 5:30 per km me naar een tijd van 1:49:00 te brengen wat m’n tweede beste halve marathon tijd zou betekenen. Ook dat tempo bleek echter te zwaar.

De gedachten, en vooral de krachttermen en verwensingen aan mijn eigen adres die op die constatering volgden zal ik hier achterwege laten. Je lichaam wil stoppen, regen, drinken, eten en vooral gaan lopen, maar zodra je stil staat wordt je door het wederom waanzinnige Venloop publiek weer in gang gebracht. De derde vijf kilometer kenden een verval van 3 minuut 10 (27:46) maar ik bleef redelijk tempo houden. De laatste 6,1 kilometer was werkelijk knokken voor elke meter. In 36:17 heb ik net een tempo van 10 kilometer per uur vast kunnen houden en mede dankzij Piet van de Munckhof, Sonja Wagemans, mede Covebo loper Niels van der Hulst, de twee voor mij gekome toeschouwers die me op de stadsbrug toeriepen dat ik er nog lekker bijliep (alsof ik dat nog zou geloven:-) ) en het fantastische publiek heb ik me naar een tijd van 1:53:41 kunnen slepen. Compleet gedesillusioneerd via de finish naar de kleedruimte gestrompeld, door m’n benen gezakt van de kramp, overeind geholpen door Petra en verder gestrompeld kwam ik weer een beetje tot leven toen ik in een stoel zat op het terras van Old Dutch, twee flesjes sportdrank, een flesje water, twee bananen en een groot glas cola naar binnen had gewerkt en precies goed zat voor het grote scherm waarop Ajax-PSV uit werd gezonden.

Waar om me heen m’n vier ploeggenoten terecht dik en dik tevreden waren met hun eerste marathon prestatie was voor mij het enige hoogtepuntje van de hardloopdag dat ik nog wel bij de drie tijdsnelsten van m’n team zat waarmee ik gelukkig nog heb bijgedragen aan de 81e plaats (van de 124 teams) die we als Covebo hebben gehaald. Vooral Jeroen mag dik tevreden zijn. Vier maanden geleden uitgedaagd te gaan lopen en hem dan gewoon uitlopen. Top! Maar ook Daniëlle, Evert en Niels hebben na hun eerste halve marathon recht om trots te zijn, net als al die andere duizenden lopers die zichzelf hebben overwonnen. Met betrekking tot m’n eigen ‘prestatie’ (2496e van de 5586 deelnemers) had en heb ik, sorry voor het woordgebruik, ontzettend de pest in. Het terrasje in de zon, de trots voor de Ajacieden op de tribune en het veld, de weg naar huis, de douche en de bank hebben daar niets aan veranderd.

Tijd om te herstellen, maar vooral om sportieve revanche op mezelf te nemen. En wel op 28 april aanstaande tijdens de Horster Night Run. Met minder dan een PR op de 10 kilometer (47:42) neem ik geen genoegen. En daarnaast tijd om de training eens wat anders aan te pakken. Want na de marathon van Amsterdam in oktober zet ik de Venloop 2013 met grote letters in mijn agenda. Want de organisatie, vrijwilligers en het niet te evenaren Venloop publiek bieden het perfecte kader om een topprestatie te leveren. Die kans laat ik me geen twee jaar op rij schieten!

Rest mij af te sluiten met een tip aan alle lopers die dit lezen. Schrijf je in voor de Horster Night Run. 5 of 10 kilometer (2 of 4 rondes) door een sfeervol en gezellig centrum van Horst over een geheel verlicht en snel parcours met na de finish genoeg mogelijkheden om in de gezelligheid van het Horsterse centrum na te genieten van je sportieve prestatie. Dus: INSCHRIJVEN en tot 28 april!

Dan besef ik nu dat ik nog een tweede tip heb. Ik lees zelf bijna wekelijks met plezier en interesse het weblog van Paul Versteegen die zwaar veel respect verdiend hoe hij zich voorbereid op de IronMan van Frankfurt. Leestip dus voor iedereen die houdt van de passie achter duursporters!

De komende dagen zet ik wat fotootjes bij dit stuk. Maar nu echt afsluiten en met nog steeds wat hoofdpijn, misselijkheid en vooral heel veel frustratie de dag afsluiten. Kan niet wachten op m’n eerste kilometertjes in de Kasteelse Bossen. Op naar een hardloopjaar vol sportieve revanche.

Kinderpardon

Bloggen. Een leuke manier om als volksvertegenwoordiger ‘verantwoording’ af te leggen aan de mensen waar je je dagelijks voor inzet. Meestel nestel ik me op de bank, laptop op schoot en tikken maar. Niet zelden met wat spelfouten, maar altijd vanuit het gevoel. Zodra ik dat gevoel niet meer heb stop ik met politiek, maar soms kan juist dat gevoel ervoor zorgen dat je je afvraagt wat je eigenlijk in de politiek te zoeken hebt. Zo ook dit moment. Ongeveer drie uur nadat onze motie over het kinderpardon af is gewezen zit ik naar m’n scherm te kijken en me de vraag te stellen of de politiek wel mijn plek is.

Op 15 februari stelde ik op twitter voor samen met andere partijen een motie in te dienen over het kinderpardon. Meteen via twitter de reactie dat het CDA een conceptmotie klaar had liggen en dat men raadsbreed in wou dienen. Na een bevestiging per mail was ik, net zoals tijdens het congres en het indienen van de Mauro motie blij dat het CDA Horst aan de Maas zich niet liet gijzelen door het guurrechtse PVV geluid, maar haar sociale hart liet spreken.

Jammer dat deze gepaste trots slechts van korte duur was, want gedurende de voorbereiding en behandeling van de motie eerder vanavond bleek dat men zich niet over de inhoud uit wilde spreken. Zodra het om een asielzoeker uit de regio gaat die via de media een gezicht heeft gekregen emotioneel een motie indienen, terwijl bij een motie vanuit collega partijen die een oplossing voor alle 800 schrijnende gevallen je verschuilen achter een schijnargument dat we er niet over gaan. Los van de teleurstelling dat ik me voor de gek gehouden voel is dat niet mijn politiek. In lijn van onze kersverse partijvoorzitter Hans Spekman ben ik er namelijk voor 200% van overtuigd dat we er wel een verantwoordelijkheid in hebben. Als er bij inwoners van onze gemeente zorgen leven over landelijk beleid dan gaat elke zichzelf serieus nemende volksvertegenwoordiger er wel over. Dat is voor mij de betekenis van een bestuurderspartij. Zorgen dat je als gemeenteraad, die deel uitmaakt van de grote boze overheid, opkomt voor je inwoners en de gevoelens die daar leven. In gedachten ben ik bij de gezinnen in Horst aan de Maas die opkomen voor de familie Sharifi. Mensen die van enkele tientjes in de week rond moeten komen en waar dit kabinet nog meer geld weg wil halen. Mensen die volgens een meerderheid van dit land niet welkom zijn. Waarom? Omdat ze een ander geloof aanhangen. Een meisje van 5 dat geen speelgoed kado mag krijgen. Waarom? Omdat ze ergens anders geboren is. Mensen die hier jaren zijn, moeten weg. Waarom? Omdat ze ergens anders geboren zijn. Mensen die gastvrijer zijn dan 99% van de Nederlanders moeten hier weg. Waarom? Omdat ze ergens anders geboren zijn. Ze horen hier niet, aldus dit kabinet. In Horst aan de Maas zijn gewone Horster gezinnen die hun hart wel laten spreken en opkomen voor deze mensen, die wekelijks naar Ter Apel rijden om die mensen het gevoel te geven dat er ook Nederlanders zijn die hun als mens zien. En dan durven raadsleden zich te verstoppen achter het argument: “We gaan er niet over…”. We gaan er verdomme wel over want het gaat onze samenleving aan.

Al schrijvende beantwoord ik voor mezelf de vraag of de politiek mijn plek wel is. Die gezinnen uit Horst aan de Maas en uit de rest van Nederland die zich belangeloos inzetten voor die 800 kinderen die hier jaren zijn, die verdienen het niet dat we de strijd opgeven. Die 800 kinderen die net zo Nederlands zijn als de 27 raadsleden van Horst aan de Maas, die verdienen het niet dat we de strijd opgeven. Avonden als deze maken duidelijk dat de strijd nog lang niet gestreden is en de Partij van de Arbeid nog lang niet overbodig. Samen met de SP en D66 zullen we een ons aansluiten bij de dik 128 duizend inwoners en de meer dan 100 gemeenten die achter het kinderpardon staan. En als we deze strijd verliezen dan zullen er 800 strijden volgen. Want al deze gevallen zijn schrijnend genoeg om voor te knokken.

En we blijven knokken totdat we ons Nederland weer terug hebben. Totdat we niet meer accepteren dat ambtenaren homo’s mogen discrimineren, we stoppen met het afbreken van onze verzorgingsstaat, we stoppen met het uitsluiten van bevolkingsgroepen, we stoppen met het afbreken van onze natuur, we stoppen met het vergroten van de kloof tussen rijk en arm, we stoppen met het kapotbezuinigen van onze kenniseconomie en zorg en we stoppen met het kiezen van een straaljager boven de sociale werkvoorziening. Ik kan zo nog een hele rits voorbeelden toevoegen, maar ik denk dat de boodschap wel duidelijk is.

Zoals de laatste weken wel duidelijk is barst de PvdA van de nieuwe energie en die energie hebben we door het hele land keihard nodig om het Nederland dat we kwijt dreigen te raken terug te krijgen. De politiek is voor mij de plek totdat we dat voor elkaar krijgen!

Doe daar aan mee. Teken de petitie voor het kinderpardon. Uiteraard zijn reacties op dit stuk welkom!

Heel Nederland nieuwe energie!

Het is een heftige periode voor de Partij van de Arbeid. Negatieve records in de peilingen, een nieuwe voorzitter en na het opstappen van Job Cohen het kiezen van een nieuwe politiek leider. En dat in de periode dat de partij harder nodig is dan ooit. Er waait een guurrechtse wind door het land en we zitten met een kabinet dat vrijheden verkwanselt, de rekening voor de crisis bij diegenen neerlegt die er niets aan kunnen doen en zo hard met de botte bijl bezuinigt dat we onze verzorgingsstaat afbreken in plaats van toekomstgericht hervormen. Het is nu aan ons, de dik 50.000 leden om van deze heftige periode een historische periode te maken. Want ik ben er zeker van dat dit het moment is om de partij te veranderen en klaar te stomen voor de strijd tegen de politici die Nederland terug zetten in de tijd.

Want waar ik tot december vorig jaar met verdriet en machteloosheid wekelijks toekeek hoe de peilingen er negatiever en negatiever uit kwamen te zien heeft de verkiezing van Hans Spekman bij mij en vele leden iets los gemaakt. In zijn campagne maakte hij eens te meer duidelijk waarom we als partij nu zo hard nodig zijn. Dit goede gevoel werd alleen maar sterker toen Hans Spekman zijn belangrijkste verkiezingsbelofte binnen enkele weken nakwam, want na het opstappen van Job Cohen werd er een ledenraadpleging uitgeschreven om de nieuwe politiek leider van onze club te kiezen.

Over het algemeen ben ik vrij uitgesproken en ook in dit geval had ik mijn keuze redelijk snel gemaakt. De nieuwe politiek leider moet iemand zijn die het beste boegbeeld is. Ik ben er zeker van dat we niet op zoek zijn naar de PvdA’er die het beste en meest constructieve verhaal kan houden, maar naar de persoon die ons weer terug brengt waar we horen… midden in de samenleving. Daarvoor hebben we een politiek leider nodig die afdelingen weet te enthousiasmeren om te canvassen, om ombudsteams te vormen, om belastingaangiftes in te vullen, om bijeenkomsten te organiseren… kortom: om de kracht van die dik 50.000 leden te bundelen en met deze gezamenlijke kracht te knokken voor een beter Nederland. Voor mij was de keuze snel gemaakt dat we een leider nodig hebben die ons nieuwe energie geeft. Zo gezegd zo gedaan. De keuze valt voor mij op Diederik Samsom. Maar waar ik hoopte dat hij ons nieuwe energie zou gaan geven was ik alweer bezig met afstand nemen zodra mijn keuze voor Diederik was gemaakt.

Tot ik op zaterdag 25 februari een berichtje kreeg op twitter of men contact met me op mag nemen over de campagne van Diederik. Een belafspraak was snel gemaakt en maandag 27 februari sprak ik met enkele enthousiaste PvdA’ers. Binnen 5 minuten was ik besmet met het nieuwe energie virus dat Diederik verspreid. Toen de vraag kwam of ik in Noord-Limburg een aantal bijeenkomsten wou organiseren was mijn wedervraag wat het doel was. Toen het antwoord kwam dat het doel niet is om grote aantallen mensen te bereiken maar dat Diederik in gesprek wil met de leden van de PvdA en andere belangstellenden om mensen aan te kunnen kijken en echt te kunnen praten over datgene dat ze dwars zit weet ik nog zekerder dat hij de man is die we nodig hebben. Een man die zijn kamerlidmaatschap invult door daarnaast aan de slag te gaan als straatcoach in Amsterdam en bij de Sociale Dienst in Rotterdam. Een man die teleurgestelde en boze mailtjes beantwoord door bij de mensen langs te gaan. Een man die als hij niet wil dat er een boom wordt gekapt gewoon lekker impulsief in die boom klimt. Een man die mij als opdracht geeft hem met de normale PvdA leden en inwoners in gesprek te laten gaan in plaats van zo snel mogelijk zoveel mogelijk mensen te bereiken. Zo’n man, die met passie en emotie voorop gaat in de strijd, die politiek bedrijft vanui het hart en die wil knokken voor diegenen die het nodig hebben die verdient mijn steun.

En juist die donderdagmiddag met Diederik Samsom op bezoek bij de afdelingen in Weert, Venray, Peel en Maas, Horst aan de Maas en Venlo heeft de juistheid van mijn keuze bewezen. Ondanks de slechts twee dagen voorbereidingstijd was binnen no time in elke afdeling een organisatie neergezet en stroomden de aanmeldingen binnen. Bij alle bijeenkomsten waren het niet alleen PvdA leden maar ook betrokken burgers die aangestoken werden door het nieuwe energie virus. Als PvdA zijn we harder nodig dan ooit en met Diederik krijgen we de leider we verdienen en nodig hebben. Samen raken we besmet en samen knokken we door totdat het nieuwe energie virus niet meer te stoppen is! Ik heb vanavond mij stem uitgebracht op Diederik Samsom en ik hoop dat zoveel mogelijk partijgenoten dat doen. Daarnaast hoop ik dat we vanaf volgende week zaterdag sterker dan ooit voor de dag komen en met dik 50.000 man de handschoen oppakken en de vuist ballen. Nederland heeft de PvdA nodig en dat zullen we verdomme laten zien ook.

Twijfel je nu nog aan de persoon Diederik Samsom, bekijk dan onderstaand filmpje en het brandpunt fragment en trek je conclusies!

 

Teamsport!

Maandag 20 februari 2012. Een dag die de geschiedenisboeken in zal gaan als de dag dat Job Cohen afscheid nam van de landelijke politiek. Waar velen Cohen in de twee jaar politiek leiderschap weg hebben proberen te zetten in allerlei karikaturen heb ik onwijs veel respect voor de man en politicus Job Cohen. Misschien niet de welgebekte debater die de peilingen beheerst, maar wel een in en in goed mens die vanuit zuivere sociaal-democratische idealen op zijn manier knokt voor een beter Nederland. Zijn missie om een ‘coalitie van goedwillenden’ te smeden is niet gelukt, maar zijn streven zal op worden gepakt door velen! En ondanks dat de manier van Cohen niet aansloeg, zal ik proberen te duiden waarom ik zoveel respect heb voor Cohen.

De dag begon met een verwijzing op twitter naar een column op de homepage van de Partij van de Arbeid, waarin Marcel Duyvestijn politiek terug bracht tot de kern, namelijk de PvdA’er op straat, met maar een doel, het stukje bij beetje bijdragen aan onze samenleving. En of het nu een oproep tot meer populisme, een open sollicitatiebrief tot het partijvoorzitterschap, of m’n op mezelf geplakte liberaal sociaal-democratische gedachtengoed is, ik lees zijn columns graag. Marcel schreef zijn column volgens PvdA.nl voor al die door hem benoemde buitenspelers die zich: “met ziel en zaligheid inzetten voor de partij”. Ik was dan ook op zijn zachts gezegd vereerd toen bleek dat van de vele toppers die onze brede beweging kent ik een van de zogenaamde buitenspelers ben.

De beeldspraak die wordt gebruikt vind ik overigens erg treffend. Niet alleen omdat ik naast een sociaal-democratisch hart, ook wit-rood-wit Ajax bloed door m’n aderen heb stromen, maar ook omdat buitenspelers deel uitmaken van een team, terwijl het team dat wekelijks op het veld of in de Tweede Kamer staat weer onderdeel is van een veel groter geheel. Dagelijks ben ik er trots op dat ik een klein deel uit mag maken van het geheel dat Ajax en de PvdA heet. Dagelijks zetten duizenden zich in voor beide passies. En net zo vaak kan ik me op hekje 425 of in een of ander slecht uitvak in een Nederlands of Europees stadion ergeren aan de instelling van de spits, de uittrappen van de keeper of een mislukte pass van de midmid. Heel wat keren heb ik spelers vervloekt omdat ze niet de juiste instelling hebben of gebaald van het vertrek van spelers die in onze ogen het shirt wel waard zijn. Maar uiteindelijk zijn spelers, trainers en bestuurders slechts passanten. De achterban, de kleuren, die zijn blijvend. Wat deze ‘passanten’ slechts kunnen bereiken is dat ze deel worden van de clubcultuur. Mannen als Bobby Haarms, Sjakie Wolfs maar ook spelers als Heitinga en Litmanen zijn deel geworden van de manier waarop ik naar Ajax kijk en hoe ik voor Ajax sta.

En hier doemt de parallel tussen de PvdA en Ajax op. En ondanks dat ik het een eer vind in de eerder benoemde column benoemd te worden, ook ik ben slechts een passant. Job Cohen heeft is er overduidelijk voor gezorgd dat hij voor mij onderdeel van de sociaal-democratische cultuur is geworden. Niet om zijn inbreng in het debat, maar wel om zijn continue streven er als team voor te gaan. Om bruggen te bouwen en om te binden. Het is nu aan onze generatie om ervoor te zorgen dat wij iets achter laten, in mijn geval zowel binnen Ajax alsook binnen de PvdA, in plaats van dat men ons als passant zal herinneren.

Job. Nadat je in 2005 met 36 anderen werd uitgeroepen tot Europese held van het jaar is het je niet gelukt de held van deze generatie PvdA’ers te worden. Maar je hebt deze generatie sociaal-democraten wel mee helpen vormen. Nu is het aan onze generatie om de vuist in de roos te ballen, de handschoen op te pakken en verder te knokken voor Nederland!